Een paar jaar geleden maakte ik deze foto, over de schouder van mijn oudste zoon Jinne. Tijdens een vakantie in Oostenrijk ontdekten we een houten knikkerbaan langs de berghelling. Mijn kinderen wilden er meteen naartoe. Ik ook.

Hier houdt hij de bal nog even vast. Zodra hij loslaat, zal hij erachteraan lopen. Kijken, voorspellen, zich laten verrassen. En beneden nog een keer willen.

Ik keek mee, zonder te weten dat er bij mij ook iets begon.

Met Bouw het Avontuur bouw ik al jaren klimparken, klimbossen en ziplines. Daar op die berghelling ontstond een nieuw idee. Wat zouden we hier zelf mee kunnen maken? Iets dat bij de plek hoort, nieuwsgierig maakt en ook voor ons een ontdekking blijft.

Die ruimte wil ik houden. Samen iets bedenken, bouwen, de bal loslaten. Kijken wat er gebeurt.

Pas nu zie ik dat we op deze foto allebei aan het begin stonden. Jinne met een bal in zijn hand. Ik met een idee in mijn hoofd.

Geen van beiden wist waar het zou eindigen.

Walter Bisselink - heeft een ballenbaan